ಒಂದು ನೀರವ ರಾತ್ರಿ…

ಇದು,
ಅದೇ ನೀರವ ರಾತ್ರಿ…
ಗೂಬೆ ಕೂಗುವ ಸದ್ದು.

ದೂ  ರ  ದ ಕಬ್ಬಿನ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ
ಊಳಿಡುತ್ತಿರುವ ನರಿಗಳ ಧ್ವನಿ,
ನನ್ನೆದೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ.

ಈ ರಾತ್ರಿ,
ಚಂದಿರನ ಮುಖದಲ್ಲಿ
ಸೂತಕದ ಛಾಯೆ.
ಆಕಾಶ
ವಿಷ ಕುಡಿದೇ ನೀಲಿಗಟ್ಟಿದೆಯೇನೋ
ಅನ್ನುವಂತೆ…
ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕೂಡ
ಅಂಗಳ ಬಿಟ್ಟು ನಡೆದಿವೆ,
ನನ್ನ ಹಾಗೆ
ಚಂದಿರ ಕೂಡ ಒಬ್ಬಂಟಿ.

ನಾನಿಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ,
ಸರಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ
ಹಳದಿ ಹೂಗಳನ್ನ ಜೋಡಿಸಿಡುತ್ತ
ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ.
ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ;
ಕ್ಯಾಲೆಂಡರಿನ ಹಾಳೆ ತಿರುವಲು,
ನೀ ಬರುವ ದಿನ ಊಹಿಸಿ
ತಿಂಗಳ ದಿನ ತಾಳೆ ನೋಡಲು.

ಸಿಹಿ ಕಬ್ಬು ಮೆದ್ದ ನರಿಗಳು
ಊಳಿಡುತ್ತಲೇ ಇವೆ,
ಬಾಯಿಗೆ ರಕ್ತ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಜಾಣ ಗೂಬೆಗೆ ಪೂರಾ ಎಚ್ಚರ.
ಸಾಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ
ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದೆ.